Karline Laan

Hallo allemaal,
Aan mij de beurt een voorstelstukje te schrijven.
Mijn naam is Karline, al bijna 27 jaar getrouwd met Cees Laan en trotse moeder van 3 alweer volwassen zoons: Martijn(23) , Remco (21) & Jeroen(19). Inmiddels zijn er twee lieve meiden 'vanzelf' bijgekomen, echt gezellig een beetje vrouwelijke versterking in mijn mannengezin.
In het dagelijks leven ben ik werkzaam als wijkverpleegkundige en heb daarnaast altijd wel wat omhanden. Belangrijk in mijn leven zijn mijn gezin, familie, vrienden en mijn koor. Ik hou van muziek maken, samen zingen, fluiten, af en toe deel uit maken van een orkest of een gelegenheidskoor, maar ook genieten van musicals, optredens van andere koren of toneel.

Voor mijn gevoel zing ik al mijn hele leven en zit ik al meer dan de helft van mijn leven op de Credo's. Ik ben begonnen bij het kinderkoor de Meerklank, waar ook mijn huidige zangmaatje Astrid al zong. Als 15 jarig meisje mocht ik een keer met mijn moeder mee naar haar koor om een lied te begeleiden met dwarsfluit samen met mijn nichtje. Reuze spannend vond ik het om te fluiten bij zo'n groot koor (man of 80) maar ook super leuk! Ik wilde heel graag lid worden maar de leeftijdsgrens was 16 jaar. Gelukkig werd er een uitzondering gemaakt en vanaf dat moment maakte ik deel uit van de Credo Singers, mijn tweede familie roep ik wel eens gekscherend. Begonnen als sopraan ben ik al vrij snel naar de alten gegaan want ik had geen stem meer over na een avondje zingen. Heerlijk om na een dag werken of druk bezig zijn een moment voor jezelf te hebben en lekker te zingen met elkaar. Nieuwe dingen leren en genieten van de mooie klanken en samenzang, pure ontspanning zo ook het nazitten. Ik hou van ons repertoire , overwegend Gospels en Continentals, veelal Engels maar ook Nederlandstalig en vind het mooi als we mensen kunnen raken met onze muziek en boodschap. Daarnaast begeleid ik het koor bij sommige nummers op mijn dwarsfluit en maak ik dus deel uit van het combo, heerlijk!

Anekdotes zijn er te over de afgelopen 36 jaar, moeilijk kiezen....de oliebollenacties (al 25 x), de kaasacties (al 11 x), het optreden met Adrian Snell in Scheveningen.
Of zoals die keer dat we een optreden hadden in het dorpshuis in Kreileroord. Inmiddels zat onze halve club van de kerk op ons koor en degene die er niet op zaten kwamen met de clubleiding bij ons optreden kijken. We hadden een weddenschap dat 2 jongens van de club, beiden geen lid van ons koor, gewoon 'mee zouden zingen' met ons optreden. We gingen er vanuit dat het bluf was want ze kenden geen enkel nummer maar gingen er gewoon tussen staan. Geweldig, het hoofd van onze toenmalige dirigent Wim Broer, toen hij ze in de gaten kreeg .
En die keer dat onze dirigent Frans van Egmond examen moest doen als dirigent....ik krijg het er nog steeds warm van. Wij moesten een Gregoriaans ( of was het Hongaars) lied instuderen en uitvoeren in een klein kerkje, niet te doen en het ging eigenlijk voor geen meter. Iedereen was stikzenuwachtig want we wilden toch wel dat Frans zou slagen, iemand had zelfs zijn bladmuziek op zijn kop in z'n map en was er meteen uit. We zijn toen in een kring gaan staan zodat we elkaar goed konden horen, geen gezicht natuurlijk en ik wilde redelijk door de grond zakken. Uiteindelijk is Frans wel (met de hakken over de sloot) geslaagd en waren wij weer een ervaring rijker. Maar ik ben blij dat we nu gewoon Engels en Nederlandstalige nummers zingen.

Wat ik een hele mooie ervaring vond was dat we met de Credo's , al voor de derde keer op rij, hebben mogen meewerken aan het Benefietsconcert van mijn Team Touw voor de Alpe d'HuZes/ KWF. Met dit team ben ik afgelopen juni in Frankrijk een aantal keren de berg op gefietst (ikzelf 2 x) om zoveel mogelijk geld op te halen voor onderzoek naar kanker en verbetering van behandelingen.
Van dichtbij hebben we meegemaakt dat onze dirigent en vriend Dirk zijn ziekte helaas niet heeft kunnen overwinnen en de strijd tegen kanker heeft moeten opgeven...
Het voelde goed om ons verdriet en onmacht te kunnen omzetten in muziek en zang en op deze manier ons steentje te kunnen bijdragen. De verbondenheid en het saamhorigheidsgevoel zo duidelijk voelbaar met een lach en een traan.

De toekomst van ons koor zie ik op dit moment weer zonnig tegemoet. Terwijl ik dit schrijf hebben we zondagochtend ons eerste optreden gehad met onze nieuwe dirigente Vera en het was een feestje met elkaar. Ik ben dankbaar en trots om deel uit te maken van dit fijne groepje mensen en hoop nog heel lang te blijven zingen en fluiten. Op naar ons jubileumconcert in oktober, maar nu eerst vakantie.