Corine van Dommelen

Ik ben Corine van Dommelen, getrouwd en 2 schatten van kinderen van (bijna) 19 en 20, waarvan er 1 nog thuis woont. In tegenstelling tot alle andere leden die in de Wieringermeer wonen, ben ik een 'buitenbeentje' van net buiten de Wieringermeer  (Opperdoes). Hoe ben ik dan bij de Credo Singers terecht gekomen? Ongeveer 14 jaar geleden, tijdens mijn zoektocht naar 'wie ben ik, wat geloof ik, welke kerk past bij mij, voel ik mij überhaupt wel thuis bij een kerk', vond ik dat het goed zou zijn om toch een link met het geloof te houden door te gaan zingen. Na een speurtocht op internet, naar gospelkoren in de omgeving, binnen een straal van ongeveer 20 km, kwamen de Credo Singers op dat lijstje terecht. Best een stap, maar ik ben spontaan naar een repetitie avond gegaan. En dat voelde goed, een warm bad, fijne mensen. Met Dirk Aalbers aan de piano, Bram Hofstede voor het koor, fijne liederen, teksten die mij aanspraken, dit was wat ik zocht! Destijds bestond het koor nog uit ongeveer 30 tot 35 leden. Als iemand mij toen had verteld dat we jaren later met nog 15 zouden zijn en zelfs soms met maar 10 van ons optreden, had ik hard weggerend waarschijnlijk. In een groter koor staan tijdens een optreden voelt een stuk veiliger, dan vol in de picture met z'n 10-en 

Zo door de jaren heen hebben we veel met elkaar beleefd, hebben we samen lief en leed gedeeld. Ook hebben we, naast het ondersteunen van kerkdiensten in allerlei soorten kerken, veel uiteenlopende optredens gehad. Ik noem bijv. een workshop met Remco Hakkert, korenfestival op Agriport ter ere van het afscheid van gemeente Wieringermeer en het welkom aan de nieuwe gemeente Hollands Kroon, de benefiet(s) concerten van Team Touw waarin Karline heeft meegefietst tbv Alpe d'HuZes , speciale optredens bij bruiloften, en wat Astrid al noemde: tijdens het verrassingsconcert voor Dirk, Geistliches Lied Op.30 van Johannes Brahms. Dat was iets heel anders, totaal geen Credo Singers repertoire, maar heel mooi en bijzonder om te doen voor Dirk. Het dieptepunt van Dirk's overlijden hebben we met elkaar gedragen en daarna moesten we de zin in zingen weer proberen op te pakken. Dit is toch weer gelukt!
Ik ben blij dat ik op die avond ergens in febr. 2006 naar Slootdorp ben gereden en deel mag uitmaken van deze groep fijne mensen! De toekomst zie ik zonnig tegemoet, de Credo Singers kunnen nog wel een tijdje vooruit.